De eerste fotoreis van Northscapes naar het zuiden. Een 10 dagen, 9 nachten durende reis naar de Dolomieten met 6 personen en 1 busje. De overnachtingen waren telkens in appartementen of berghutten. Waarom de Dolomieten in juni-juli? Omdat dit een ideale periode is om de melkweg te fotograferen en in deze weken staan er ook een hoop bloemetjes in bloei… En eind juni ontloop je toch nog voor eens stuk de grote toeristenstromen.

 

      Programma

  • Eind juni, begin juli, 9 dagen, 6 personen

  • Toeristische plaatsen + unieke plaatsen

  • 1 busje

  • Appartement + berghutten

  • Lichte conditie vereist

  • 1300 euro

Spot de fotograaf :-)!

Spot de fotograaf :-)!

Dagschema:

Dag 1 : Charleroi -> Dolomieten

‘S morgens vroeg rond 7u vertrok het vliegtuig… Dus na een korte nacht en een vlot vertrek stonden we om 9u in Treviso. Snel de auto ophalen en een dikke 2 uur rijden zodat we ‘s middags op onze locatie waren. Eerst iets gaan eten/drinken en vervolgens ingecheckt in ons verblijf voor de volgende 2 dagen.

In de namiddag even rust genomen (ondertussen ook gaan winkelen etc…) zodat we ‘s avonds op pad konden voor de zonsondergang en voor het fotograferen van de Melkweg. Met die vroege vlucht en het laat fotograferen was dit dus al een hele lange dag. De zonsondergang stelde jammer genoeg niet veel voor, gelukkig dat de Melkweg perfect stond! Een geslaagde eerste avond, enkel jammer dat net voor we aankwamen bij het appartement het busje begon te stinken naar verbrand rubber. 1 van de voorste remmen stond gloeiheet… Hadden we zelf te weinig op de motor geremd tijdens de afdaling?

8B0A0869-tot-8B0A0874-pano-copy.jpg

Dag 2 :

Vroeg uit de veren voor zonsopgang. We vertrokken met ons busje, maar ondanks het zelfs overdreven remmen op de motor werd die voorste rem direct terug heet en kwam de stank al na 2-3 kilometer terug. Wijselijk terug gereden naar ons verblijf… Jammer van de gemiste zonsopgang!

En toen begon de miserie. Eerst contact opgenomen met de verhuurmaatschappij, die kaatste de bal verder naar een bedrijf waarmee zij samenwerkte bij pech. Alleen spraken ze daar enkel italiaans en kaatste ze de bal terug naar de verhuurmaatschappij. Na uren te bellen en tegen een hoop verschillende mensen ons verhaal te doen kwamen ze tegen 15.00u in de namiddag het busje takelen. En moesten we zelf op eigen houtje in Treviso (meer dan 2u rijden) 2 nieuwe auto’s gaan oppikken.

Na ons beklag gaf de man achter de balie van de verhuurmaatschappij toe dat hij ons een slechte auto had moeten meegeven van zijn baas. DUS ZE STUREN DAAR BEWUST MENSEN OP PAD MET EEN AUTO MET SLECHTE REMMEN IN EEN BERGACHTIG GEBIED, SCHANDALIG!!! Huur dus nooit een auto bij Winrent (Leasys)! Gelukkig had de man achter de balie wel begrip voor onze situatie en kregen we nu wel 2 nieuwe auto’s mee (een busje hadden ze niet meer) die in orde waren, en werden er ons (niet meer dan terecht) ook geen extra kosten aangerekend.

Heel de dag verloren dus! Gelukkig konden we nog net op tijd de zonsondergang meepikken!

Dag 3 :

Nieuwe poging tot zonsopgang. En vanaf nu gelukkig geen problemen meer met de auto. Na een pittige maar korte wandeling kwamen bij een serie watervalletjes. De mist, de kleuren en de scherpe rotspieken maakten dit echt een fantastische ochtend!

Na de zonsopgang was het tijd om ons te verplaatsen naar een nieuw appartement en nieuwe fotolocaties. Overdag rustig een terrasje gedaan. En hoewel er eigenlijk Alpe di Siusi op het programma stond besloten we een andere locatie aan te doen omdat daar de melkweg beter stond. Goed gekozen, want overdag geen wolkje gehad. De melkweg liet zich dus weer zien. Al hebben we in vooravond nog even aan sightseeing gedaan en zijn we eens gaan kijken bij het bekendste kerkje van de Dolomieten. Namelijk het kerkje van Santa Magdalena…

En dan was het tijd voor de zonsondergang, en ook hier stonden de bloemetjes mooi in bloei. Nadien nog een paar uur gewacht tot de melkweg mooi boven de berg stond, en dan laat in de nacht terug gereden richting ons appartement.

Dag 4 :

Na een hele lange dag besloten we de zonsopgang te skippen, zodat we fris konden vertrekken voor een nachtje kamperen hoog in de bergen. Gelukkig geen lange wandeling maar een kabelbaan. Zodra we boven waren eerst een hapje gegeten en vervolgens de tenten opgesteld. En dan was het wachten tot de zonsondergang.

Dag 5 :

Op tijd eruit voor zonsopgang want het beloofde mooi te worden, de vallei was namelijk gevuld met mist. Helaas losten bijna alle wolken op tegen zonsopgang en viel deze toch een klein beetje tegen.

dolomieten-2019-59-2-kopiëren.jpg

Na zonsopgang besloot een deel van de groep een wandeling te gaan maken in de omgeving, het andere deel besloot zich te focussen op de wildlife in de omgeving (Alpenmarmotten). Na nog wat rust was het tijd voor een ontbijt en konden we terug naar beneden met de kabelbaan.

Vervolgens was het tijd om met het tweede deel van de reis te beginnen. Vanaf nu zouden we telkens verblijven in berghutten. Onderweg naar de eerste hut stevige buien en hagel gehad. Maar tussen de buien door toch nog even een vallei met bloemetjes gefotografeerd om dan door te rijden tot de eindbestemming.

Dit stormweer beloofde spektakel voor de zonsondergang. Eerst ‘s avonds een pizza gaan eten (dag 5 in Italië en dat was nog niet gebeurd) en dan begonnen aan een wandeling van een half uurtje tot aan een andere rifugio of berghut. Daar even iets gaan drinken en ook gaan opdrogen, het regende immers lichtjes tijdens onze wandeling. Dan naar buiten voor het fotograferen van die spetterende stormluchten.

8B0A1350-tot-8B0A1352-stack-copy.jpg

Dag 6 :

Zwaar bewolkt met gaten. Dit zag er ideaal uit voor zonsopgang. Terug een half uurtje hiken en dan wachten op de zonsopgang. Maar zoals eerder al paar keer was gebeurd, loste nu ook weer alle wolken op tegen dat het zonsopgang was. Een sisser…

Naamloos1.jpg

Dan maar op tijd gaan ontbijten, want vandaag stond de langste wandeling op de agenda! Namelijk 1tje richting het meer van Sorapis. ‘S middags vertrokken en voor 15.00u op onze bestemming. Tijd om even uit te rusten en bij te komen van de wandeling. Er was nog voldoende tijd om rond het meer te wandelen en alles te verkennen. Na het avondmaal was het dan tijd voor fotografie en na een eerste mooi momentje met mist kregen we bij zonsondergang eindelijk wat kleur in de lucht.

Dag 7 :

Uiteraard weer uit de veren voor zonsopgang. Het aangename van die berghutten is dat je direct op je locatie bent (5 minuten wandelen). En ook deze zonsopgang was best in orde. Kleur, licht…. meer moet dat niet zijn!

dolomieten-2019-4-Pano-bewerkt-kopiëren.jpg

Nadien terug naar beneden gewandeld en wat gaan drinken over hoe we de rest van deze dag zouden aanpakken. Er stond namelijk opnieuw een wandeling naar een berghut op het programma…

Maar eerst wat groepsfoto’s maken!

Aangezien we er een vermoeiende hike hadden opzitten en het ging regenen in de namiddag besloten we de groep in twee te delen. Ofwel ging je mee naar de berghut, ofwel kon je uitrusten en fotograferen aan een meer dat met de auto bereikbaar was. Achteraf gezien werden beide groepen beloond. Aan het meertje dat met de auto bereikbaar was bleken de omstandigheden perfect.

Maar ook degenen die voor de berghut hadden gekozen kregen ondanks regen gedurende de hele wandeling waar voor hun geld toen het aan de hut stopte met regenen en de wolken optrokken. Ook de zonsondergang daar was niet verkeerd…

Dag 8 :

De zonsopgang stelde weer niet veel voor. Een lucht zonder wolken… Zowel voor de groep aan de berghut als voor de groep die ‘s morgens opnieuw het meertje had aangedaan.

Tegen de middag terug samengekomen om samen de wandeling aan te vatten voor het laatste stukje van de reis. Twee dagen in een berghut vlak aan de Tre Cime di Lavaredo. De klassieker van de Dolomieten en in de namiddag waren dan ook daar. Genoeg tijd om de locatie rond de hut uitvoerig te checken.

De berghut en de Tre Cime di Lavaredo

De berghut en de Tre Cime di Lavaredo

Daarna stond er pasta op de menu om vervolgens te beginnen met een avond vol fotografie, en eindelijk waren er wolken!

2 wandelaars op de top van de verlichte berg…Dolomieten zijn ook super met de telelens!

2 wandelaars op de top van de verlichte berg…Dolomieten zijn ook super met de telelens!

Jammer genoeg net iets te veel wolken op de plaats van zonsondergang, dus het blauwe uurtje was eigenlijk mooier dan de zonsondergang zelf.

8B0A1818-copy.jpg

Dag 9 :

Na een wolkeloze zonsopgang en een hele zonnige dag in het vooruitzicht was het tijd om de batterijen eens goed op te laden en eens een lekker lange siësta te houden. In de namiddag was het tijd om de wijdsere omgeving van de hut te checken en we kwamen dan ook uit bij een mooie dubbele waterval. Die waterval zijn we dan ook gaan fotograferen bij zonsondergang! Jammer genoeg nog steeds geen wolken.

8B0A1870-copy.jpg

Positieve van die strakblauwe lucht, het zag er goed uit voor de melkweg! Dit moest dan ook een mooie afsluiter worden van de reis. En dat was het ook…

Dag 9 : Dolomieten -> Charleroi

Na een lange nacht ‘s morgensvroeg even voor zonsopgang naar buiten gaan kijken. Geen wolkje aan de lucht… Door de saaie zonsopgang verkozen we om te blijven liggen en om uit te slapen. Zodat we in de voormiddag fris konden beginnen met de wandeling richting de auto. Onderweg nog even gestopt om iets te gaan drinken en tegen de middag zat het wandelen erop. ‘S middags nog een pizza gaan eten en dan was het stilaan tijd om richting vliegveld te vertrekken. Een italiaans ijsje en een uur vertraging later stonden we ‘s avonds laat terug op het tarmac in Charleroi en zat de reis erop.

Het was een reis met warme temperaturen en jammer genoeg veel knalblauwe luchten. Gelukkig had dit tot gevolg dat er ‘s avonds en ‘s morgens regelmatig mist op kwam zetten en we ‘s nachts ook regelmatig de Melkweg hebben kunnen fotograferen. Dit alles en een hele leuke groep zorgde ervoor dat deze reis voor ons meer dan geslaagd was!!!